De oorspronkelijke verwachting van Amerikaanse betrokkenheid
De bijeenkomst in Parijs was bedoeld om de inzet van de Verenigde Staten voor de veiligheid van Europa te versterken. Centraal stond het bevestigen van de Amerikaanse steun aan de Europese landen en het zoeken naar gezamenlijke oplossingen voor de voortdurende veiligheidsdreigingen. De verwachting was dat de gelegenheid zou dienen als een platform voor het bevestigen van bondgenootschappen en het bevorderen van een gezamenlijke aanpak in het afhandelen van conflicten op het continent.
Variërende agenda’s en onverwachte obstakels
In plaats van een eendrachtige frontvorming, werden de gesprekken overschaduwd door de problemen rondom Venezuela en Groenland. De militaire actie van president Donald Trump in Venezuela en de arrestatie van president Nicolás Maduro riep vragen op over de prioriteiten van de VS en hun betrokkenheid bij Europese en globale aangelegenheden. Tegelijkertijd zette Trump zijn toenemende dreigingen om Groenland te bezetten, de strategisch belangrijke, rijk aan mineralen, regio onder Deens beheer in een ander daglicht.
De aanwezigheid van Trump’s schoonzoon Jared Kushner en speciaal gezant Steve Witkoff, samen met Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy en meer dan 25 wereldleiders, onderstreept de complexiteit van de situatie. Waar Frankrijk had gesteld dat de coalitie van bereidwilligen concrete toezeggingen zou doen aan Oekraïne, bleef de daadwerkelijke uitkomst onzeker.
De inzet voor garanties en de dreiging van breuk
In Parijs lag de focus op de vraag of er uitgebreide veiligheidsgaranties kunnen worden afgesproken voor Oekraïne en Europa. Een mogelijke oplossing was de inzet van een multilaterale strijdmacht om de regio te destabiliseren, zodat Rusland geen verdere aanvallen kan uitvoeren. Hoewel Oekraïne en haar bondgenoten hemmaal verklaarden dat dergelijke garanties door de Amerikaanse militaire kracht ondersteund zouden moeten worden, lijken de recente fouten van Trump en zijn dreigementen met Groenland deze plannen te ondermijnen.
Veel deskundigen vrezen dat een Amerikaanse aanval op Groenland het einde zou betekenen van de NAVO en een nieuw dieptepunt in de transAtlantische betrekkingen. Peter Viggo Jakobsen, verbonden aan de Koninklijke Deense Defensie Academie, gaf aan dat een dergelijke aanval feitelijk zou betekenen dat de NAVO niet langer functioneert, omdat veel Europese landen niet meer op de Amerikanen zouden kunnen vertrouwen.
De positie van Denemarken en de reactie van Europa
De Deense premier Mette Frederiksen bevestigde dat een militaire aanval op Groenland door de Verenigde Staten de samenwerking binnen de alliantie volledig zou stoppen. Europese landen, hoewel terughoudend in het expliciet bekritiseren van Trump, maakten duidelijk dat zij zulke acties krachtig zouden afkeuren. De Poolse premier Donald Tusk benadrukte dat geen enkel lid van de NAVO een ander lid mag aanvallen of bedreigen, omdat dit de doctrine en de werking van de alliantie ondermijnt.
De voortgang en uiteindelijk doel van de vredesonderhandelingen
De onderhandelingen over een einde aan de oorlog in Oekraïne zijn sinds november verscherpt, gedreven door intensieve diplomatieke pogingen tussen Amerikaanse, Europese, Oekraïense en Russische functionarissen. Zelenskyy verklaarde dat een vredesakkoord voor ongeveer 90 procent is voltooid, hoewel de laatste 10 procent nog altijd de meest ingewikkelde vraagstukken bevat.
Het blijft onzeker of Rusland ooit akkoord zal gaan met enige vorm van veiligheidsgaranties, aangezien president Poetin weinig ruimte laat voor concessies en vasthoudt aan de eisen dat Oekraïne zich effectief overgeeft. De spanning blijft hoog, mede door de onzekere houding van Rusland over het aanvaarden van internationale veiligheidsszekerheden.
